Twój koszyk
Brak produktów w koszyku
Jak prowadzić Pierdolnik?
Są notesy eleganckie, uporządkowane, prowadzone równo od pierwszej do ostatniej strony. Są planery z wyznaczonymi miejscami na cele, zadania, priorytety i podsumowania. Są kalendarze, które porządkują czas. Są zeszyty projektowe, które pomagają prowadzić konkretne działania.
A potem jest Pierdolnik.
I bardzo dobrze, że jest.
Pierdolnik nie jest notesem od perfekcji. Nie powstał po to, żeby wyglądać estetycznie na każdym zdjęciu, mieć idealne nagłówki i prowadzić życie w wersji „mam wszystko pod kontrolą”. Pierdolnik jest od czegoś znacznie ważniejszego. Jest od wyrzucania z głowy tego, co nie ma jeszcze kształtu.
To miejsce na chaos. Na pierwszą myśl. Na niedokończone zdanie. Na szybki szkic. Na listę rzeczy, które pojawiły się naraz. Na emocję, która nie pasuje do eleganckiego planera. Na pomysł, który jest jeszcze za brzydki, żeby go pokazać światu, ale zbyt ciekawy, żeby go zgubić.
Właśnie dlatego prowadzenie Pierdolnika nie powinno być zbyt grzeczne.
Największym błędem w prowadzeniu takiego notesu jest próba zrobienia z niego kolejnego uporządkowanego systemu. Jeśli zaczynamy zastanawiać się, czy zapis jest wystarczająco ładny, czy strona jest dobrze rozplanowana, czy warto zaczynać od nowej kartki, czy ten temat pasuje do poprzedniego, Pierdolnik traci sens. On ma być miejscem, w którym nie trzeba się zastanawiać, gdzie coś wpisać. Po prostu się wpisuje.
Pierwsza zasada jest prosta: zapisuj od razu.
Nie czekaj, aż myśl będzie mądra. Nie czekaj, aż pomysł będzie dopracowany. Nie czekaj, aż będziesz mieć czas usiąść z kawą i pięknym długopisem. Pierdolnik działa najlepiej wtedy, kiedy przyjmuje rzeczy w ich pierwszej, surowej formie. To może być jedno słowo, fragment zdania, szybka lista, szkic układu strony, pomysł na produkt, tytuł posta, wątpliwość, zadanie, które właśnie sobie przypomniałaś.
Nie musisz od razu wiedzieć, czym to jest.
Czasem dopiero po czasie widać, że przypadkowa notatka była początkiem większego pomysłu. Czasem okazuje się, że coś, co wydawało się ważne, po zapisaniu przestaje mieć znaczenie. I to też jest wartość. Pierdolnik nie służy wyłącznie do zachowywania genialnych myśli. Służy również do filtrowania tego, co zajmuje przestrzeń w głowie.
Druga zasada: nie oceniaj zapisu w momencie pisania.
To szczególnie ważne dla osób kreatywnych, twórczych, przedsiębiorczych i wielozadaniowych. Bardzo często mamy w głowie wewnętrznego redaktora, który zaczyna poprawiać pomysł, zanim ten zdąży się pojawić. To za słabe. To bez sensu. To nie ma struktury. To się nie sprzeda. To już ktoś zrobił. To głupie. To nie pasuje.
Pierdolnik jest miejscem, w którym ten głos powinien na chwilę zamilknąć.
Nie wszystko, co zapiszesz, będzie dobre. I nie musi być. Chodzi o stworzenie przestrzeni, w której myśl może wyjść z głowy bez natychmiastowego egzaminu jakości. Kreatywność bardzo często potrzebuje najpierw bałaganu, a dopiero potem selekcji. Jeśli za wcześnie zaczniemy porządkować, możemy wyrzucić coś, co jeszcze nie zdążyło pokazać swojej wartości.
Trzecia zasada: mieszaj tematy.
Pierdolnik nie musi mieć osobnego działu na pracę, życie, dom, emocje, pomysły, zakupy i projekty. Oczywiście, możesz oznaczać strony, jeśli to Ci pomaga. Ale nie rób z tego warunku. W życiu myśli nie przychodzą kategoriami. Pomysł na ofertę może pojawić się między listą zakupów a zdaniem zapisanym po trudnej rozmowie. I to jest naturalne.
Chaos nie zawsze jest problemem. Czasem jest prawdziwym zapisem tego, jak działa nasza głowa.
Trzecia zasada: mieszaj tematy.
Pierdolnik nie musi mieć osobnego działu na pracę, życie, dom, emocje, pomysły, zakupy i projekty. Oczywiście, możesz oznaczać strony, jeśli to Ci pomaga. Ale nie rób z tego warunku. W życiu myśli nie przychodzą kategoriami. Pomysł na ofertę może pojawić się między listą zakupów a zdaniem zapisanym po trudnej rozmowie. I to jest naturalne.
Chaos nie zawsze jest problemem. Czasem jest prawdziwym zapisem tego, jak działa nasza głowa.
Czwarta zasada: wracaj do zapisków, ale nie codziennie z obowiązku.
Pierdolnik ma dwie funkcje. Pierwsza to wyrzut myśli na papier. Druga to późniejsze wyłapywanie tego, co warte uwagi. Warto raz na jakiś czas przejrzeć zapisane strony i zapytać: co z tego nadal jest ważne? Co można przenieść do planu? Co jest pomysłem na produkt, post, rozmowę, decyzję? Co można skreślić, bo już nie ma znaczenia?
To jest moment porządkowania. Nie wcześniej.
W praktyce można potraktować Pierdolnik jak miejsce pierwszego zapisu, a dopiero później przenosić wybrane rzeczy do kalendarza, planera, dokumentu projektowego albo listy zadań. Dzięki temu nie gubimy myśli, ale też nie udajemy, że każda myśl od razu jest planem działania.
Piąta zasada: pozwól sobie pisać brzydko, krótko i niekonsekwentnie.
To może być trudne, jeśli lubisz estetyczne notesy. Ale Pierdolnik ma inne zadanie. On nie musi być piękny. Ma być używany. Ma mieć ślady prawdziwego myślenia. Skreślenia, dopiski, strzałki, chaotyczne hasła, zdania pisane w biegu, pytania bez odpowiedzi. To wszystko nie psuje notesu. To jest jego sens.
W Pierdolniku można zapisywać rzeczy, które nie pasują nigdzie indziej.
Możesz zapisać zdanie, które chodzi za Tobą od rana. Możesz wypisać wszystkie rzeczy, które Cię przytłaczają. Możesz stworzyć brzydką mapę myśli nowego projektu. Możesz zapisać dziesięć nazw, z których dziewięć będzie fatalnych. Możesz zanotować, co Cię zdenerwowało. Możesz wkleić fragment, dopisać słowo, narysować schemat, zrobić listę „nie wiem, co z tym zrobić, ale nie chcę tego zgubić”.
Właśnie o to chodzi.
Pierdolnik jest szczególnie przydatny wtedy, kiedy masz poczucie mentalnego korka. Kiedy myśli jest za dużo. Kiedy nie wiesz, od czego zacząć. Kiedy próbujesz zaplanować coś większego, ale każdy element otwiera kolejne trzy tematy. Wtedy nie warto zaczynać od idealnej struktury. Warto zacząć od zrzutu.
Zapisz wszystko, co masz w głowie. Bez kolejności. Bez cenzury. Bez dopracowywania. Dopiero potem zobacz, co z tego jest zadaniem, co decyzją, co emocją, co pomysłem, a co tylko szumem.
Bardzo często już samo zapisanie przynosi ulgę, bo głowa przestaje pełnić funkcję przechowalni. A kiedy głowa przestaje przechowywać wszystko naraz, zaczyna lepiej widzieć, co naprawdę wymaga uwagi.
Pierdolnik można prowadzić codziennie, ale nie trzeba. Można po niego sięgać wtedy, kiedy pojawia się chaos. Można mieć go zawsze na biurku. Można nosić w torbie. Można traktować jako notes roboczy, kreatywny brudnopis, przestrzeń awaryjną albo prywatny magazyn myśli. Nie ma jednej dobrej metody.
Jest tylko jedna ważna rzecz: nie rób z Pierdolnika kolejnego obowiązku.
To nie jest notes, który ma Cię oceniać. To jest notes, który ma Cię odciążyć.
W świecie, który wymaga od nas konkretu, estetyki, decyzji, spójności i produktywności, dobrze mieć miejsce, w którym można najpierw być niepoukładaną. Bo bardzo często dopiero z takiego nieuporządkowanego zapisu powstaje coś naprawdę dobrego.
Najpierw chaos.
Potem sens.
Dodaj komentarz